Bilip bilmeden her kafadan seslerin çıktığı, doğrularla yanlışların karıştırıldığı, nelere inanılıp inanılmayacağının tereddüte düşüldüğü, ciddi/gayriciddi her türlü ortamın magazine dönüştüğü/dönüştürüldüğü günümüzde..
Herkesce malum, unutulmaya yüz tutmuş bazı hususları hatırlatmakta veya tekrarında fayda var..
Bilme yönünden dört grupta tasnif edilir insanlar..
Bilir, bildiğini de bilir. Bunlardan öğreneceğiz..
Bilir fakat bildiğini bilmez. Bunları uyandıracağız..
Bilmez, bilmediğini bilir. Bunlara öğreteceğiz. 
Bilmez, bilmediğini bilmez. Bunlara öğretemezsin, gerçeği gösteremezsin. Entelektüel geçinerek fenomen olma peşinde, dilbaz, lafazan..

Empati kuralım, biz bunlardan hangisiyiz. Herkesi itham etme kolaycılığına düşmeden, kendi nefsimizin girdabından kurtulmaya ve kalbimizin istikametini bulmaya çalışalım..
Bu noktada..
Aklıselim ile birlik/beraberliği tesis etmeye çalışanlar, kendilerinden başlamak zorundadırlar..
Böyle düşünürken..
Şairin vakti zamanında onaltı/onyedi yaşındaki gençler için yazdığı bir şiir fısıldandı, kulağıma..

"Dudağın etli, kanın şehvetli,
Dişlerin kazma kadar kuvvetli!
Öyle dimdik ki boyun, tıpkı sırık,
Adalen sert ama, aklın pısırık!
Varlığın sade şekil, sade kalıp!
Bu değersiz içi boş şekli alıp,
Görgü koy, tecrübe koy, mana koy,
Yine dolmaz o kadar toysun toy!
Pişmemişsin, daha çiğsin, ham adam!
Senelerdir yapan ancak tam adam!
Yok nasibin bu temiz benlikten,
Belli alnındaki ergenlikten!
Yirmi bir var mı yaşın? Çok hoşsun,
Ama bilsen ne kadar bomboşsun!" 

Her yaşın kendine göre bir toyluğu, bir benliği olduğu gerçeğini gözardı etmeden, kendimizi sorgulayarak (özeleştiri yaparak) olgunluğun hakikatine ulaşmak zorundayız..
Önce "bilen, bildiğini bilenlerden" öğreneceğiz.
Doğruları/yanlışları nerde olursak olalım kime karşı olursa olsun ifade etmek cesaretini göstermek adına..
Bu hususta Nef'i'nin rübaisi her daim kulaklarımda çınlamakta..
Malum IV.Murat sevdiği Sadrazamı Bayrampaşa'yı hicvetmemesini söyler sevdiği saydığı şairine..
Sarayburnu'nda kement atacak cellatlar son sözünü sorarlar Nef'i'ye.

Son söz..

Ey dil hele alemde bir adem yoğ imiş
Var ise de ehli dil-e mahrem yoğ imiş
Gam çekme eğer hakikatte ârif isen
Farzeyle el'an âlem yoğ imiş
.. ya âlem yaratılmadı ya da sen yaratılmadın..
İmrenilecek karakter böyle bir şey..

Nefsi tezkiye, kalbi tasfiye ile kendi kusurlarımızı bertaraf ederek güzel insan olmaya ulaşmak, güzel insanlarla zihinzel gücümüzü oluşturabilmek, gayret ve temennilerimizle..
Sevgi saygı ve dualarımızla